Ιούνιος: Η λέσχη ανάγνωσης προτείνει το βιβλίο του μήνα

 

Η λέσχη ανάγνωσης προτείνει το βιβλίο του μήνα

 

 "Όρυξ και Κρέικ"

Μάργκαρετ Άτγουντ

Τα γουρούνια μπορεί να μην πετούν, αλλά σίγουρα έχουν υποστεί κάποια περίεργη μετάλλαξη. Το ίδιο ισχύει και για τους λύκους και τα ρακούν. Ένας άνδρας που κάποτε ονομαζόταν Τζίμι τώρα αυτοαποκαλείται Χιονάνθρωπος και ζει σ’ ένα δέντρο, τυλιγμένος με παλιά σεντόνια. Η φωνή της Όρυξ, της γυναίκας που αγάπησε, τον στοιχειώνει∙ τον περιπαίζει. Και τα Παιδιά του Κρέικ με τα πράσινα μάτια είναι, για κάποιο λόγο, δική του ευθύνη.
Καλωσήρθατε στον εξωφρενικό κόσμο της Μάργκαρετ Άτγουντ.
 

Ένα μυθιστόρημα για το μέλλον, το σημαντικότερο μέχρι σήμερα έργο της μεγάλης καναδής συγγραφέως, που δεν μπορεί ν' αφήσει κανέναν ασυγκίνητο, καθώς η αρχή του μέλλοντος είναι ήδη εδώ και μας αφορά όλους. Η Άτγουντ ξετυλίγει με εκπληκτικό τρόπο ένα παραμύθι βιοτεχνολογικής καταστροφής, μας ξεναγεί σ' έναν όχι και τόσο θαυμαστό καινούργιο κόσμο, σ' έναν τόπο επιστημονικής φαντασίας απόλυτα πειστικό, όπου κατοικούν πρόσωπα που θα συνεχίσουν να ζουν στα όνειρά μας πολύ καιρό μετά την ανάγνωση του βιβλίου. Ο αφηγητής, που αυτοαποκαλείται Χιονάνθρωπος, ζει πάνω σ' ένα δέντρο και προσπαθεί να ξεδιαλύνει όσα συνέβησαν, πώς κατέρρευσαν όλα, πώς έμεινε ολομόναχος. Καθώς παιδεύεται με τα ερωτήματά του και ξεφυλλίζει τις αναμνήσεις του, διαπιστώνουμε με δέος πως οι σωστές απαντήσεις είναι αυτές που πάντα γνωρίζαμε: ότι δεν μπορείς, από υπεροψία ή απληστία, να επεμβαίνεις βίαια στη φύση, χάνοντας κάθε αίσθηση του μέτρου.
 

 

Μάργκαρετ Άτγουντ:

 

«Όλες οι ιστορίες είναι αλληγορίες. 

 

Ακόμα κι όταν γράφουμε για το παρελθόν

 

ή για άλλους πλανήτες, για το παρόν μας γράφουμε»

…και δυο λόγια από τη συγγραφέα

Όταν ξεκινήσατε να γράφετε το ΟΡΥΞ ΚΑΙ ΚΡΕΪΚ, ξέρατε ότι θα εξελιχθεί σε τριλογία;

Όχι, αλλά το ήξερα αμέσως μόλις το τελείωσα. Το μόνο θέμα ήταν τι θα έβαζα πού. Προφανώς θα υπήρχαν δύο ομάδες στο ΟΡΥΞ ΚΑΙ ΚΡΕΪΚ, για τις οποίες δε γνωρίζουμε πολλά, αλλά υπάρχουν ως μέρος αυτού του κόσμου. Οπότε ας τις γνωρίσουμε καλύτερα. Ποιος βρίσκεται από πίσω τους και πώς συναντήθηκαν; Από τη μία έχουμε τους Κηπουρούς του Θεού, που τους βλέπουμε νωρίς στο βιβλίο να ρίχνουν καφέ στο λιμάνι της Βοστόνης. Από την άλλη έχουμε τους Φρικόπλαστους, μια ομάδα επαναστατών βιολόγων. Οπότε το δεύτερο βιβλίο θα μιλούσε για τους Κηπουρούς του Θεού, και το τρίτο για τους βιολόγους.

Σας ενδιαφέρει πολύ η τεχνολογία και ο αντίκτυπός της στην κοινωνία. Εκτός του ότι έχετε γράψει γι’ αυτή, την έχετε υιοθετήσει και στη ζωή σας σε ένα βαθμό.

Την έχω εξερευνήσει. Ακόμα την εξερευνώ. Όλο προκύπτουν νέα πράγματα που πρέπει να μελετήσω. Κάθε λεπτό κάποιος έχει κι από μια νέα ιδέα. Είναι ενδιαφέρον, ζούμε σε μία… Έχετε δει ποτέ πώς ήταν οι πρώτες γραφομηχανές; Σήμερα ζούμε την αντίστοιχη πρώιμη φάση του Ίντερνετ.

(Απόσπασμα από συνέντευξη της Μάργκαρετ Άτγουντ στο www.randomhouse.ca)

 

Δείτε κι αυτό:

https://youtu.be/vHqbAkbsHsI

Πηγή: https://www.public.gr/product/books/greek-books/literature/translated-literature/oryks-kai-kreik/prod5990138pp/

 

Διαβάστε ένα απόσπασμα:

https://webdata.psichogios.gr/sample/9786180105186.pdf

 

Διαβάστε ένα σχετικό άρθρο:

https://assets.psichogios.gr/media/interviews/files/1170.pdf

Αυτή την εποχή, λόγω του κορωνοϊού, όλοι, λίγο ως πολύ, θέσαμε υπαρξιακά ερωτήματα, 

γεμίσαμε φυσικές και μεταφυσικές ανησυχίες

Τι πιο κατάλληλο για ανάγνωση από αυτό το κλασικό βιβλίο;

Η Κόμη της Βερενίκης
Γιώργος Γραμματικάκης

Το βιβλίο αυτό αφορά σε ένα πείραμα που έγινε πριν από 15 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. O επιστήμονας που το σχεδίασε δεν είναι πια τριγύρω για να μας εξηγήσει τι ακριβώς έκανε και κυρίως, τι σκοπό εξυπηρετούσε. Ήταν δε τέτοιες οι συνθήκες και η θερμοκρασία του πειράματος, που καθιστούν ανέφικτη την επανάληψή του στα γήινα εργαστήρια. O Γιώργος Γραμματικάκης, ανασυνθέτοντας με τρόπο ποιητικό και γλαφυρό τις σύγχρονες επιστημονικές απόψεις για τη γένεση του Σύμπαντος και την εμφάνιση της ζωής, αναφέρεται στην κορυφαία εκδήλωση αυτής της ζωής, τον άνθρωπο, και υπογραμμίζει τους κινδύνους που απειλούν τη Γη και τον πολιτισμό μας. Bιβλίο βαθύτατα φιλοσοφικό και με έντονο λογοτεχνικό χαρακτήρα, H Kόμη της Bερενίκης ανοίγει νέους δρόμους στη σύγχρονη πολυδιάστατη θεώρηση της Eπιστήμης αλλά και του Aνθρώπου: καθώς ο εικοστός αιώνας πλησιάζει στο τέλος του, και ο άνθρωπος μένει ολοένα και πιο μετέωρος, μήπως είναι καιρός να ξανασκεφτούμε πάνω σε έναν άλλο πολιτισμό, πάνω σε μια νέα αντίληψη του ανθρωπισμού;

 

Κριτικές-Παρουσιάσεις

Νίκος Τσούλιας, Το αέναο παιχνίδι της έρευνας και της φαντασίας, "Fractal", Δεκέμβριος 2015

Δανάη Κορομβόκη, Ένας παραμυθάς επιστήμονας στις εσχατιές του Σύμπαντος, "Ελευθεροτυπία"/ "Βιβλιοθήκη", 13.4.2013

Τζίνα Δαβιλά, Πώς κάποια βιβλία λένε μόνο την αλήθεια, www.protagon.gr, 26.12.2010

 

Διαβάστε το βιβλίο σε μορφή PDF

https://www.kairatos.com.gr/vivlia/GiorgosGrammatikakisHKomiTisBerenikisOCRedandproofed%7D.pdf 

 

Καλλιμάχου

Βερενίκης Κόμη

Μετάφραση: ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΑΛΕΞΙΟΥ*

 

Εκείνος που των ουρανών τ' αμέτρητα είδε φώτα

και ξέρει πότε θ' ανατείλουν και θα δύσουν,

πώς σκοτεινιάζει η φλογερή λάμψη του γρήγορου ήλιου,

πώς χάνονται οι αστερισμοί και βγαίνουν άλλοι,

πώς η Σελήνη πάει κρυφά προς το βουνό της Λάτμου

όταν η αγάπη από τα ύψη την καλεί στη γη,

αυτός, ο Κόνων, μ' είδε στον αιθέρα, μες στη νύχτα,

πλεξούδα απ' τα ξανθά μαλλιά της Βερενίκης,

να λάμπω! Σ' όλους τους θεούς εκείνη μ' είχε τάξει

τείνοντας ικετευτικά τα ωραία της χέρια,

τότε που ο άντρας της απ' τον υμέναιο ξαναμμένος,

 έφευγε προς των Ασσυρίων τη γη, να την κουρσέψει.

 Και τότε σ' όλους τους θεούς, για χάρη του αδελφού σου,

μ' έκανες τάμα με πολλές θυσίες ταύρων,

για νά 'ρθει πίσω γρήγορα, και την Ασία να υποτάξει·

 κ' ήρθε κι αυξήθηκαν οι χώρες της Αιγύπτου,

όλα έγιναν! Και στο ναό των θεών εγώ δοσμένη,

καινούργιο χάρισμα, το τάξιμο εκπληρώνω.

Χωρίς να θέλω απ' τα μαλλιά σου, ρήγισσα, έχω φύγει,

χωρίς να θέλω· στο κεφάλι σου όρκο παίρνω,

(αχ, να πεθάνει όποιος σ' εκείνο ψεύτικο όρκο κάνει),

στο μέταλλο όμως ποιος μπορεί ν' αντισταθεί;

Οι άλλες πλεξούδες οι αδερφές μου κλαίγαν και μ' αναζητούσαν,

όταν του Αιθίοπα Μέμνονα το αδέρφι,

με φτερούγες που πάλλονταν ωθώντας τον αέρα,

ήρθε μετέωρο, τ' άλογο της Αρσινόης!

Με παίρνει και μέσ' απ' του αιθέρα τις σκιές πετώντας

ψηλά με φέρνει και στης θεάς τα γόνατα αλαφρά μ' αφήνει.

Ναι, η Αφροδίτη του Ζεφύριου άκρου τ' άλογο είχε στείλει

(που έχει στ' ακροθαλάσσι του Κανώπου το ναό της)

 για να μην είναι στου ουρανού τον ορθού τα μύρια φώτα

μόνο τ' ολόχρυσο στεφάνι της Αριάδνης,

αλλά κ' εγώ πάνω απ' τα ύψη αυτά να λαμπυρίζω,

δώρο ιερό απ' το ξανθό σου το κεφάλι.

Υγρή απ' τη δρόσο στα παλάτια των θεών ως μπαίνω, αστέρι

καινούργιο με τ' αρχαία μαζί με βάζει τ' άστρα,

και της Παρθένας και του Λιόντα τ' άγριου γειτονεύω

τώρα τα φώτα, με της Καλλιστώς κοντά τ' αστέρια,

και προς τη δύση στρέφομαι οδηγός του οκνού Βοώτη

που αργά πολύ βυθίζεται στον Ωκεανό.

Μα κι αν τη νύχτα ανάερα πόδια των θεών μ' αγγίζουν,

κι αν το πρωί η λευκή Τηθύς με ξαναπαίρνει,

(Ραμνούσια κόρη, όσα θα πω χωρίς θυμό ας τ' ακούσεις,

δεν θα την κρύψω την αλήθεια εγώ από φόβο,

όχι, και τ' άλλα τ' άστρα ολόγυρά μου ας ψιθυρίζουν

για να μην πω όσα σκέπτομαι και θέλω),

δε χαίρομαι τόσο γι' αυτά όσο πικρή είν' η θλίψη

που είμαι μακριά από το κεφάλι της κυράς μου.

Μα όταν εσύ, βασίλισσα, κοιτάζοντας τ' αστέρια

λατρεία στην Αφροδίτη θα προσφέρεις με λαμπάδες

και με σπονδές μυρωδικών για μέ που ήμουν δική σου,

χωρίς φειδώ τα δώρα σου νά 'ναι παρακαλώ.

Τί θέλω εγώ στους ουρανούς; Μαλλί της Βερενίκης πάλι ας γίνω,

και ο Ωρίων ας πάει να λάμπει πλάι στον Υδροχόο.

 

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Παλίμψηστον» που εκδίδει η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου.