ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Τάνκα* 36
ΣΤΕΛΛΑ ΠΕΤΡΙΔΟΥ
Στη θάλασσά μας
οι αχτίδες της νιότης
τρεμοπαίζανε.
Το νερό χρυσάφιζε.
Η αγάπη άνθιζε.
*Τάνκα (短歌, «σύντομο ποίημα»), ονομάζεται μια πολύ παλιά μορφή ιαπωνικής ποίησης. Κάθε τάνκα ολοκληρώνεται σε μόλις 31 συλλαβές. Στην επίσημη μορφή τους, τα τάνκα απαρτίζονται από πέντε στίχους των 5, 7, 5, 7 και 7 συλλαβών. Είναι μεταγενέστερα των αρχαίων γουάκα και προγενέστερα των χαϊκού.
Κατά την Χεϊανή Ιαπωνική Περίοδο (平安時代) 794-1185 μ.Χ., τα τάνκα υπήρξαν ιδιαίτερα δημοφιλή στους ανθρώπους του πνεύματος, άντρες και γυναίκες, και δήλωναν την πνευματική ανωτερότητα εκείνου που τα συνθέτει. Συνδυάζονταν με τη σχολαστική επιλογή χαρτιού και μελανιού, καθώς και μ’ ένα λουλούδι καρφιτσωμένο στο καλαίσθητο μπιλιέτο.
Σχετικά με το περιεχόμενό τους, τα τάνκα, αποτύπωναν, σχεδόν επιγραμματικά, το τέλος, την ολοκλήρωση δηλαδή ενός πράγματος, γεγονότος ή συναισθήματος. Άλλοτε μπορούσε να μιλούν για τον έρωτα ο οποίος παρήλθε οριστικά κι άλλοτε για τον έρωτα ο οποίος σφραγίστηκε με τα δεσμά του γάμου. Κάθε τι περατωμένο, ευχάριστα ή μη, βρίσκει τη θέση του μέσα σ’ ένα τάνκα.
Οι τρεις πρώτοι στίχοι (σε μετρική χαϊκού, 5-7-5), ονομάζονται στα ιαπωνικά, «καμί νο κου», «άνω ποίημα», ενώ οι επόμενοι δύο (7 και 7 συλλαβές), «σιμό νο κου», «κάτω ποίημα». Βασικό στοιχείο όλων των ιαπωνικών τάνκα είναι η ομορφιά της φύσης, όχι όμως αυτή καθαυτή, μα άρρηκτα συνδεδεμένη με την εσωτερική ψυχική κατάσταση του ποιητή τους.
Σήμερα, τα πιο παλιά και φημισμένα ιαπωνικά τάνκα, συγκεντρώθηκαν στην ολότητά τους από τους λαογράφους και μελετητές, κωδικοποιήθηκαν και βρίσκονται σε μια μεγάλη ανθολογία με τον τίτλο: «Μαν-γου-σου». («Δέκα-χιλιάδες-φύλλα»).
https://versemonkey.blogspot.com/2010/02/blog-post_13.html
Η λέσχη ανάγνωσης προτείνει τα βιβλία του μήνα
Το καπέλο του καλλιτέχνη Βίνσεντ Βαν Γκογκ
Φίλια Δενδρινού
Ένα ψάθινο καπέλο, ξεχασμένο επάνω σε ένα ξύλινο τραπέζι, αποφασίζει να πάει να βρει την τύχη του κι αφεντικό να το φοράει. Θα χρειαστεί να ταξιδέψει μες στα τοπία του ζωγράφου Βαν Γκογκ και να μοιραστεί μαζί του τα συναισθήματα της πινελιάς του. Κάτω απ' τον ήλιο του μεσημεριού θα τρομάξει με τη δύναμη του ξανθού σταροχώραφου, μαζί με τους θεριστές θα ονειρευτεί, με τους πατατοφάγους θα μοιραστεί στιγμές νοσταλγίας, αφήνοντας τον άνεμο να το παρασύρει στην έναστρη νύχτα. Τέλος, θα φτάσει μπροστά στο κίτρινο σπίτι. Ναι, ίσως εδώ να ζει το αφεντικό που του αξίζει!
Ακούστε την ιστορία
https://www.youtube.com/watch?v=Rkh6FyIrDTc
Ξεφυλλίστε τις πρώτες σελίδες με την εισαγωγή στη ζωή του μεγάλου ζωγράφου
Περισσότερες πληροφορίες και έργα του Βαν Γκογκ
Δείτε κι αυτά
https://www.youtube.com/watch?v=BbgrHnbgoDU
Άλλη μια πρόταση ανάγνωσης
Το σύνθημα
Ελένη Πριοβόλου
Ο μικρός Νικολάι από την Ουκρανία, ένα σπουδαίο ταλέντο στο βιολί, ονειρεύεται να παίξει κάποτε στις μεγάλες ορχήστρες του κόσμου. Η περιπέτειά του αρχίζει όταν η μητέρα του, κυνηγώντας το δικό της όνειρο, πέφτει στα δίχτυα της συμμορίας του αδίσταχτου Χρυσοδόντη, που έχει το άντρο του στην Ελλάδα. Το αγόρι εγκαταλείπει το χωριό του για να την αναζητήσει σε μια μακρινή, ξένη χώρα, με συμμάχους την αγάπη του για τη μουσική και για τους ανθρώπους. Το ταξίδι του είναι γεμάτο δυσκολίες και νότες που άλλοτε συναντούν το φόβο, την αγωνία, τη σκληρότητα κι άλλοτε την ελπίδα, την ανθρωπιά, τον έρωτα... Η πίστη του στο όνειρο γίνεται το σύνθημά του, η μουσική "κόζατσοκ" από το χορό των Κοζάκων πλημμυρίζει τις γειτονιές της Αθήνας και ο Νικολάι γίνεται ο βιολιστής της πόλης, η συνείδησή της. Μια συναρπαστική περιπέτεια που τιμήθηκε από το περιοδικό "Διαβάζω" με το Βραβείο Λογοτεχνικού Βιβλίου για Μεγάλα Παιδιά (2009).
Δείτε μια άλλη παρουσίαση
https://www.youtube.com/watch?v=NxmBaRqrDJw
Ξεφυλλίστε τις πρώτες σελίδες…
Διαβάστε ένα απόσπασμα από το βιβλίο
Ο Νικολάι κοίταξε ολόγυρα την ασχήμια και του ήρθε να βάλει τα κλάματα. Ήθελε να τρέξει να σωθεί. Αλλά προς ποια κατεύθυνση; Η πόλη έμοιαζε με παγίδα. Του ήρθαν στο νου τα λόγια του κυρίου Ντανίλο. «Ψάξε για την αρμονία ακόμα και μέσα στα ποταπά της καθημερινότητας». Προσπαθούσε να συλλάβει εικόνες και ακούσματα που θα του έδιναν λίγο θάρρος. Κοίταξε ολόγυρα σα χαμένος. Ένιωσε ίχνη αρμονίας. Από την απέναντι σχολή χορού μια πιρουέτα, από το υπόγειο νότες από σαντούρι, από τη γλάστρα δίπλα στην αχνογάλανη, ξεφτισμένη πόρτα του ξενοδοχείου ολοκόκκινο το άνθος ενός ιβίσκου. Ένας υπέροχος αλήτης σκύλος κοιμόταν μακάρια δίπλα στη γλάστρα, δυο μαριονέτες κρέμονταν στο σκοινί του παραθύρου πάνω από το υπόγειο, μια μακρινή ευωδιά μπουγαρινού του γαργαλούσε τις νότες που είχαν πέσει σε λήθαργο λόγω της αφόρητης ζέστης. Πιρουέτα, άνθος, σκύλος, μαριονέτες, άρωμα και πάλι από την αρχή, και η συμφωνία γράφτηκε μέσα του και το δοξάρι της ψυχής του χτύπησε το βιολί, δίνοντάς του έναυσμα θάρρους να προχωρήσει ακολουθώντας τον παππού και τον Μπόρις. Να πατήσει τα βρόμικα σκαλοπάτια και να μπει στο παμπάλαιο ξενοδοχείο αντέχοντας την μπόχα των υπονόμων που ανέδιδε. Περίμεναν ώρα στον προθάλαμο να εμφανιστεί κάποιος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου