Λίγο πριν αρχίσει το σχολείο, προτείνουμε ένα βιβλίο του πρόωρα
χαμένου (Ιούνιος 2020)
Κάρλος Ρουίθ Θαφόν
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ
Στην καρδιά της Βαρκελώνης, σ’ ένα εγκαταλειμμένο μέγαρο, ένας νεαρός άντρας, ο Νταβίδ Μαρτίν, βγάζει τα προς το ζην γράφοντας ερωτικά μυθιστορήματα τρόμου με ψευδώνυμο. Στιγματισμένος από τα δύσκολα παιδικά του χρόνια και βασανισμένος από έναν ανέφικτο έρωτα, έχει βρει καταφύγιο στον κόσμο των βιβλίων και περνάει τις νύχτες του επινοώντας μπαρόκ ιστορίες για τον υπόκοσμο της πόλης. Μια μέρα, τα βήματά του τον οδηγούν σ’ ένα μυστικό κλειδωμένο δωμάτιο, όπου ανακαλύπτει φωτογραφίες και γράμματα που μιλάνε για τον μυστηριώδη θάνατο του προηγούμενου ιδιοκτήτη του σπιτιού. Ο Νταβίδ αποφασίζει να εξιχνιάσει την υπόθεση που εμποτίζει σιγά σιγά το είναι του σαν αργό δηλητήριο. Η παράλληλη πρόταση ενός Γάλλου εκδότη να γράψει ένα βιβλίο που όμοιό του δεν έχει υπάρξει ποτέ, με αντάλλαγμα μια περιουσία και κάτι παραπάνω, θα περιπλέξει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Σύντομα ο Νταβίδ θα συνειδητοποιήσει ότι περιβάλλεται από σκιές που απειλούν την ίδια του τη ζωή.
«Λίγα πράγματα σφραγίζουν τόσο έναν αναγνώστη όσο το
πρώτο βιβλίο που
καταφέρνει πραγματικά να αγγίξει την καρδιά του. Εκείνες
οι πρώτες
εικόνες, η ηχώ εκείνων των λέξεων που νομίζουμε πως
έχουμε αφήσει πίσω μάς
συντροφεύουν πάντα και σμιλεύουν ένα παλάτι στη μνήμη
μας, στο οποίο αργά ή
γρήγορα –άσχετα πόσα βιβλία θα διαβάσουμε, πόσους
κόσμους θα ανακαλύψουμε,
πόσα θα μάθουμε ή θα ξεχάσουμε– θα επιστρέψουμε».
Το Κοιμητήριο των λησμονημένων Βιβλίων είναι το εύρημα του Θαφόν γύρω από το οποίο στροβιλίζεται η πλοκή των δύο μυθιστορημάτων του. Πρόκειται για ένα μεταφορικό εύρημα. τα χαμένα βιβλία δεν είναι παρά οι ιδέες και οι άνθρωποι που χάνονται και ξεχνιούνται. Το Κοιμητήριο των λησμονημένων Βιβλίων είναι ένας συγκολλητικός ιστός για την ιστορία και τη μνήμη που διαρρηγνύεται καθημερινά στη σύγχρονη εποχή. Τα βιβλία είναι ο φορέας της ανθρώπινης μνήμης. Όπως πολύ όμορφα και συγκινητικά το λέει κάπου ο συγγραφέας: «ο κύριος Σεμπέρε πίστευε πως ο θεός ζούσε λίγο ή πολύ στα βιβλία, και γι’ αυτό αφιέρωσε τη ζωή του στο να τα μοιράζεται, στο να τα προστατεύει και στο να βεβαιώνεται πως οι σελίδες τους, όπως οι αναμνήσεις μας και οι επιθυμίες μας, δε θα χάνονταν ποτέ, γιατί πίστευε, και με έκανε κι εμένα να πιστέψω, πως, όσο βρισκόταν έστω κι ένας άνθρωπος στον κόσμο ικανός να τα διαβάζει και να τα ζει, θα υπήρχε κι ένα κομμάτι του θεού ή της ζωής».
Δείτε κι αυτά:
https://www.youtube.com/watch?v=_HMCiAeDtXA
https://www.youtube.com/watch?v=7fbYcP_TpIo&feature=emb_rel_end
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου