Η λέσχη ανάγνωσης προτείνει τα βιβλία του μήνα
«Το μόνο που μας εμποδίζει από το να καταρρεύσουμε είναι ότι καταφέρνουμε ακόμα να μιλάμε. Κι ίσως, με το να φανταζόμαστε αυτό το μέλλον, να μπορέσουμε να το κάνουμε αληθινό, κι ίσως να μην μπορέσουμε, όμως ό,τι και να γίνει, πρέπει να το φανταζόμαστε.»
Ο Κουέντιν Τζέικομπσεν αγαπούσε πάντοτε τη Μάργκο από μακριά. Οπότε, όταν σκαρφαλώνει στο παράθυρο του για να τον προσκαλέσει σε ένα ολονύχτιο ταξίδι εκδίκησης, δεν μπορεί παρά να την ακολουθήσει. Όμως το επόμενο πρωί, ο Κουέντιν πηγαίνει στο σχολείο και η Μάργκο δεν είναι εκεί. Έχει αφήσει στοιχεία που εξηγούν την εξαφάνιση της, σαν μια σειρά από ψίχουλα για να τα ακολουθήσει ο Κουέντιν. Κι όλα αυτά τα στοιχεία οδηγούν σε ένα αναπόφευκτο ερώτημα: Ποια είναι η πραγματική Μάργκο;
Γραμμένο από το συγγραφέα του best seller «Το λάθος αστέρι» John Green, το μυθιστόρημα «Χάρτινες Πόλεις» είναι σίγουρο πως θα σας προσφέρει στιγμές συγκίνησης, αγωνίας, γέλιου καθώς και θα σας συναρπάσει λόγω της μυστήριας ατμόσφαιρας που αποπνέει. Οι πρωταγωνιστές του βιβλίου είναι δύο άτομα με εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες. Από την μία πλευρά είναι ο Κουέντιν, ένας νεαρός μαθητής, άριστος στις σπουδές του, ο οποίος ζει μία εντελώς κανονική ζωή. Από την άλλη, η γειτόνισσα του Μάργκο, ένα ξεχωριστό κορίτσι που αγαπούσε τόσο πολύ τα μυστήρια, ώστε αποφάσισε να γίνει ένα μυστήριο και η ίδια…
Σημαντική θέση κατέχει στο βιβλίο η αξία της φιλίας… Ο Κουέντιν κατά τη διάρκεια της δύσκολης αναζήτησης της Μάργκο δεν είναι μόνος, άλλα έχει την πολύτιμη συντροφιά των φίλων του, οι οποίοι τον στηρίζουν σε αυτή την κοπιώδη προσπάθεια του. Ταυτόχρονα, καταρρίπτονται πολλά στερεότυπα σχετικά με τις κοινωνικές συναναστροφές. Η Μαργκό φαίνεται να νιώθει μόνη σε αντίθεση με τον Κουέντιν, παρόλο που φαινομενικά είναι ένα δημοφιλές άτομο με πολλές γνωριμίες. Αυτή η διαφορά ανάμεσα στο «είναι» και στο «φαίνεσθαι» συναντάται πολύ συχνά και στην πραγματική ζωή, γεγονός που καθιστά το μυθιστόρημα απόλυτα ρεαλιστικό.
«Εγώ, μία φορά, το έβρισκα πάντοτε τελείως εξωφρενικό να υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να είναι με κάποιον επειδή έχει ωραία εμφάνιση. Είναι σαν να διαλέγεις τα δημητριακά που θα φας το πρωί από το χρώμα και όχι τη γεύση τους. Τέλος πάντων, εγώ δεν είμαι ωραία, άμα με δεις από κοντά τουλάχιστον. Γενικά, όσο πιο κοντά μου έρχονται οι άνθρωποι, τόσο λιγότερο όμορφη με βρίσκουν.»
Ένα διαφορετικό βιβλίο της νεανικής λογοτεχνίας, που μπορούν να το διαβάσουν και οι … μεγάλοι. Όπως αναφέρει ο ίδιος ο συγγραφέας «χάρτινες πόλεις» είναι μέρη που υπάρχουν στο χάρτη αλλά όχι στην πραγματικότητα, κάτι που ισχύει μεταφορικά και για τις δικές μας, σύμφωνα με την πρωταγωνίστρια του βιβλίου. Όλα φαίνονται πραγματικά, αλλά στην ουσία δεν έχουν καμία σημασία, είναι «χάρτινα» αφού κανείς δεν νοιάζεται για κάτι που να έχει ουσία, επαναφέροντας το θέμα του «είναι» και του «φαίνεσθαι», θεμέλιο αυτού του μυθιστορήματος.
Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη.
Ιωάννα Τζώτζη
https://www.maxmag.gr/book/vivlioparousiasis/chartines-polis/
Με όμορφο τρόπο εισάγεται επίσης και το στοιχείο της διακειμενικότητας, καθώς η Μάργκο έχει αφήσει πίσω της ως στοιχείο για τον Κουέντιν ορισμένες υπογραμμίσεις στο ποίημα του Ουόλτ Ουίτμαν «Το τραγούδι του εαυτού μου» από την ποιητική συλλογή «Φύλλα Χλόης»
«Σταμάτα αυτή τη μέρα και τη νύχτα μαζί μου και θα κατέχεις την αρχή όλων των ποιημάτων μου
θα κατέχεις το όφελος της γης και του ήλιου, (μένουν εκατομμύρια ήλιοι ακόμα),
δεν θα δέχεσαι πια τα πράγματα από δεύτερο ή τρίτο χέρι, ούτε θα βλέπεις μέσα
από μάτια νεκρού, ούτε θα τρέφεσαι από φαντάσματα στα βιβλία
δεν θα βλέπεις ούτε μέσα από τα δικά μου μάτια, ούτε θα δέχεσαι τα πράγματα από μένα
θα ακούς όλες τις πλευρές και θα τις διηθίζεις ο ίδιος».
Δείτε και το τρέιλερ της ταινίας
https://www.youtube.com/watch?v=6Uwygo0y-kc
Δεν διαβάζουμε ή γράφουμε ποίηση επειδή είναι χαριτωμένο.
Διαβάζουμε και γράφουμε ποίηση επειδή είμαστε μέλη της ανθρώπινης φυλής.
Και η ανθρώπινη φυλή είναι έμπλεη πάθους.
Η ιατρική, η νομική, οι επιχειρήσεις, η μηχανική,
είναι ευγενείς επιδιώξεις, και απαραίτητες για να συντηρήσουν
τη ζωή.
Αλλά η ποίηση, η ομορφιά, το συναίσθημα, η αγάπη..
Γι αυτά μένουμε ζωντανοί.
Όπως έγραψε ο Whitman:
"Ω εαυτέ μου! Ω ζωή! ..των ερωτημάτων που επιστρέφουν πάλι και πάλι
Των ατέλειωτων ορδών των απίστων - των πόλεων που ναι γεμάτες με ανοήτους..
(κι εγώ, κάθε στιγμή να με τύπτω..
..γιατί απ όλους ο πιο ανόητος, ο πιο άπιστος είμ' εγώ..)
Των ματιών που ποθούν, μάταια, το φως
-των μοχθηρών αντικειμένων - των μαχών που ποτέ δεν τελειώνουν
Των πενιχρών αποτελεσμάτων, σε όλα..
Του πλήθους, γύρω μου, σερνάμενων και αχρείων..
Των άδειων, άχρηστων χρόνων των υπολοίπων
-κι εγώ ένας ακόμα μέσα στο κουβάρι αυτών
των υπολοίπων..
Το ερώτημα, Ω εαυτέ μου! το τόσο θλιβερό να επιστρέφει:
Ποιο το νόημα σ' όλα αυτά, Ω εαυτέ μου, Ω ζωή;
Απάντηση:
Ότι βρίσκεσαι εδώ. Ότι η ζωή υπάρχει,
όπως και η μοναδικότητα του καθενός μας.
Ότι το πανίσχυρο παιχνίδι συνεχίζεται,
και η συνεισφορά σου θα ναι ένας στίχος."
www.youtube.com/watch?v=x2FE5VpnRyY
https://www.youtube.com/watch?v=WS-JgoDK-l8
Ενόψει του εκτοπισμού των Αρμενίων απ' την Τραπεζούντα τον Ιούνιο του 1915, ένα κορίτσι που μοιάζει να το ζωγράφισε ο ίδιος ο Θεός καταφεύγει στο σπίτι ενός αγνώστου. Στην Ορντού ένα άλλο κορίτσι εύπορης ελληνικής οικογένειας ετοιμάζεται για τον γάμο της και πασχίζει να οραματιστεί το μέλλον μ' έναν άντρα τον οποίο ελάχιστα γνωρίζει.
Ο χαρισματικός, θρήσκος και θεματοφύλακας των ηθών της εποχής Γαληνός Φιλονίδης διχάζεται ανάμεσα σε δυο γυναίκες∙ δοκιμάζεται εμπρός στις ιδέες του∙ έρχεται αντιμέτωπος με την αγριότητα και το μίσος∙ συντρίβεται και θέτει ως στόχο ζωής να εκδικηθεί εκείνον που του προκάλεσε τον μέγα πόνο.
Στο παρασκήνιο της μυθοπλασίας ιχνογραφείται ο Πόντος μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών∙ η ομογενοποίηση των φυλών με συνδετικό κρίκο μα και άλλοθι τη θρησκεία∙ ο φόβος, η μισαλλοδοξία και ο εθνικισμός που ενσπείρουν οι Νεότουρκοι και στη συνέχεια οι Κεμαλιστές∙ η καθημερινή ζωή στα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης∙ οι διώξεις των Ελλήνων επί Στάλιν∙ τα στρατόπεδα εργασίας στη Σιβηρία και οι στέπες του Καζακστάν με αφόρητους καύσωνες το καλοκαίρι και σφοδρό ψύχος τον χειμώνα∙ οι πόθοι, τα πάθη και τα δεινά των Ποντίων.
Κι όλα, μέσα από το πολυσχιδές ταξίδι που γράφει η ζωή και το ταξίδι που γράφεται για τη ζωή, να φαντάζουν φλόγες και κινήσεις του ποντιακού χορού σέρρα, του χορού της φωτιάς.
Δείτε και αυτή τη βιβλιοπαρουσίαση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου