Η λέσχη ανάγνωσης προτείνει…

Η λέσχη ανάγνωσης προτείνει…

«Με λένε Λίνα και σιχαίνομαι να με ρωτάνε πώς τα πάω στο σχολείο. Είναι η πιο ηλίθια ερώτηση μετά από το τι τάξη πηγαίνω. Λάθος, η πιο ηλίθια ερώτηση είναι το αν είμαι καλό κορίτσι. Λες κι αν δεν είμαι θα τους το πω.»

Το μυστικό ημερολόγιο της Λίνας, η οποία είναι εννιά χρονών και τριάντα εννιά ημερών. Μετράει τις μέρες και όχι τους μήνες, γιατί οι μέρες περνάνε πιο γρήγορα, και σημειώνει τις απορίες της για όλα όσα την απασχολούν ή την μπερδεύουν. Κανονικά απαγορεύεται να το διαβάσετε, αλλά… τέλος πάντων.

Ένα βιβλίο που ξεχωρίζει για το ευφυές χιούμορ του και θίγει με ειλικρίνεια, υπευθυνότητα και ευαισθησία σύγχρονα κοινωνικά θέματα.

 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Οι λέξεις παίζουν κρυφτό και κυνηγητό με τον Λύο Καλοβυρνά από τα παιδικά του χρόνια. Μικρός έφτιαχνε τις δικές του και αργότερα έγραψε δύο βιβλία με λέξεις που έπλασε ο ίδιος, ενώ σ’ ένα άλλο βιβλίο μιλάει για τα δικαιώματά τους, επειδή και οι λέξεις αντιμετωπίζουν ρατσισμό.

Ο Λύο τρελαίνεται για επιτραπέζια, ποδηλατάδα και χορό. Του αρέσει να διαβάζει ωραία βιβλία και κλαίει όταν βλέπει συγκινητικές ταινίες. Επίσης του αρέσει να κρύβεται πίσω από πόρτες και να τρομάζει τους φίλους του, αλλά εκείνος συνήθως τρομάζει περισσότερο. Ημερολόγιο κρατούσε και ο Λύο όταν ήταν μικρός. Μάλιστα ακόμα και τώρα κρατά ημερολόγιο, που είναι κρυφό φυσικά, όπως και της Λίνας.

Ο Λύο δουλεύει ως σύμβουλος ψυχικής υγείας (δηλαδή ακούει ανθρώπους και τους βοηθάει να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους) και ως μεταφραστής από τα αγγλικά και τα δανέζικα. Το Γκντουπ! είναι το πρώτο του βιβλίο για παιδιά.

 

Το βιβλίο έχει και αστυνομικό ενδιαφέρον. Διαβάστε το παρακάτω

 απόσπασμα:

 

Από προχθές προσπαθώ να βρω τρόπους να σκοτώσω την απαίσια κυρία Μάρθα στο μαγαζί!  Ξέρω ότι δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω όπλα, μαχαίρια, σκοινιά, σπαθιά, κατσαβίδια, ρόπαλα του μπέιζμπολ, τσεκούρια, φτυάρια, ακόντια, τόξα, σφυριά ή πριόνια, γιατί πού θα τα βρω; Αυτά μόνο στις ταινίες τα κάνουνε οι κακοί, αλλά και οι καλοί μερικές φορές, όταν κάνουν αυτοάμυνα.

Στις ταινίες πολλές φορές ξεφορτώνονται αυτούς που δε συμπαθούνε με κάτι που λέγεται «αυλή αντικείμενο». Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Ρώτησα τον μπαμπά:

«Μπαμπά; Τι είναι το αυλή αντικείμενο;»

«Ποιο;»

«Αυλή αντικείμενο. Που τους χτυπάνε στο κεφάλι στις ταινίες».

«Αμβλύ αντικείμενο. Αμβλύ.»

«Αμβλύ; Καλά, με κοροϊδεύεις! Αυλή λένε!»

«Αμβλύ λέγεται, Λίνα μου. Σημαίνει… οχ, τι σημαίνει;»

Εμ, δε μ’ ακούει που το λένε αυλή! Αφού το αμβλύ δεν υπάρχει!

Γυρίζει ύστερα από λίγο. Το έχει ψάξει στο λεξικό και μου λέει:

«Αμβλύ σημαίνει όχι αιχμηρό».

«Τι σημαίνει αιχμηρό;»

«Ένα μαχαίρι είναι αιχμηρό. Ένα πιρούνι είναι αιχμηρό. Ένα… οτιδήποτε έχει γωνίες και τρυπάει ή κόβει. Το… τραπέζι, για παράδειγμα, δεν είναι αιχμηρό. Αν χτυπήσεις κάποιον στο κεφάλι με το τραπέζι, λες ότι τον χτύπησες με ένα αμβλύ αντικείμενο».

Ο μπαμπάς μου λέει βλακείες. Με το τραπέζι; Πρώτο θα σε δει ο άλλος μέχρι να το σηκώσεις και να του το φέρεις στο κεφάλι. Εκτός αν είναι μικρό τραπεζάκι, από εκείνα τα ελαφριά που πουλάνε τα ΙΚΕΑ.

Ψάψχνω να βρω αμβλύ αντικείμενα για να τη χτυπήσω στο κεφάλι, αλλά μετά θυμάμαι ότι και μ’ αυτά θα έχω πρόβλημα με τα δαχτυλικά αποτυπώματα. Μπορώ να βάλω γάντια βέβαια, αλλά, πρώτο, θα με υποψιαστούνε αν φοράω γάντια στα καλά του καθουμένου και, δεύτερο, πώς θα σηκώσω το τραπεζάκι και θα της το φέρω στο κεφάλι;

Θα μπορούσα να της το ρίξω από ψηλά. Στις ταινίες το κάνουνε αυτόι: τους ρίχνουνε πιάνα ή αγάλματα ή βράχια ή γενικά ό,τι έχουνε πρόχειρο εκείνη την ώρα. Μερικές φορές, αυτός που είναι να φάει το πιάνο ή το άγαλμα ή το βράχι στο κεφάλι σηκώνει τα μάτια και το βλέπει, αλλά δεν κάνει πιο πέρα, ο ηλίθιος. Κάθεται και το τρώει. Καλά, ταινίες είναι και το κάνουνε στ’ αστεία. Στην πραγματικότητα, είμαι σίγουρη ότι είναι αδύνατο να πετάξεις αγάλματα και πιάνα και βράχια έτσι εύκολα από ψηλά και να πετύχεις τον άλλον. Άσε που θα βαρεθείς να περιμένεις με το πιάνο, το άγαλμα ή το βράχι αγκαλιά μέχρι να περάσει ο άλλος από κάτω.

Μετά σκέφτηκα να τη ρίξω απ’ τις σκάλες. Το κάνουνε συχνά αυτό στις ταινίες. Μερικές φορές επίτηδες και μερικές φορές κατά λάθος, αλλά και στις δυο περιπτώσεις το ίδιο είναι γι’ αυτόν που πέφτει απ’ τις σκάλες.

Στο μαγαζί έχει σκάλες που πάνε στο υπόγειο και άλλες που πάνε στον ημιώροφο. Αν όμως δεν πεθάνει και μείνει μόνο ανάπηρη; Συμβαίνει και αυτό στις ταινίες κι ύστερα η ανάπηρη λέει στους αστυνομικούς ποιος την έσπρωξε. Αν δεν μπορεί να μιλήσει, σηκώνει το χέρι της και δείχνει.

Τελικά, στην εποχή μας, είναι δύσκολο να ξεφορτωθείς κάποιον. Παλιά, ήτανε πιο εύκολο, γιατί δεν είχανε δαχτυλικά αποτυπώματα και έξυπνους αστυνομικούς να κοιτάζουνε τα κόκαλα και να λένε πώς πέθανε ο πεθαμένος.

Μετά σκέφτηκα να της κάνω μάγια και να την μεταμορφώσω σε σκαμνάκι, αλλά πού θα τα βρω τα μάγια; Μια φίλη μου απ’ το σχολείο έχει ένα σετ μαγείας του Χάρι Πότερ, αλλά σιγά μην είναι αλήθεια.

Βρήκα μια καλή ιδέα: θα την κάνω να πάθει διαβήτη. Ο ένας αδερφός του μπαμπά έχει διαβήτη και πρέπει να προσέχει τι τρώει, αλλιώς θ’ αρρωστήσει. Αν αρρωστήσει η κυρία Μάρθα, δεν θα μπορεί να έρχεται στο μαγαζί. Χτες της πήγα δυο σοκολάτες δώρο. Αλλά σήμερα που το ξανασκέφτηκα νομίζω ότι δεν με συμφέρει να την ταΐζω σοκολάτες. Πόσες πρέπει να φάει για να αρρωστήσει; Ε; Και μου τη σπάει να τρώει τις σοκολάτες μου!

Να περιμένω να πεθάνει μόνη της; Κι αν αργήσει; Δεν ξέρω πόσο μεγάλη είναι. Δεν είναι μεγάλη μεγάλη. Δεν είναι σαν τη γιαγιά μεγάλη. Είναι σαν τη μαμά, περίπου.

Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, δε θέλω να τη σκοτώσω. Αν όλοι μας σκοτώναμε όσους θέλουμε να εξαφανιστούνε, πάει, δε θα ’μενε κανένας. Δεν είναι λύση αυτή. Να εξαφανιστεί θέλω! Καλά, ούτε να εξαφανιστεί εντελώς, απλά να μη μου τη σπάει. Γιατί δεν μπορεί να μ’ αφήνει στην ησυχία μου; Βέβαια, αυτή λέει ότι εγώ δεν την αφήνω στην ησυχία της. Άραγε, υπάρχει τρόπος η ησυχία της κι η ησυχία μου να κάνουνε παρέα χωρίς να ενοχλούνε η μία την άλλη;

 

Πώς μπορεί κανείς να σταματήσει να διαβάζει Κόναν Ντόυλ και να αποχωριστεί τον ήρωά του Σέρλοκ Χολμς;

 

Μια από τις πιο συναρπαστικές περιπέτειες με ήρωα τον Σέρλοκ Χολμς ξετυλίγεται σε δυο χρόνους και σε δυο διαμετρικά αντίθετα τοπία. Στην "Κοιλάδα του φόβου" μια σκοτεινή περιοχή της Αμερικής των ορυχείων, με ζοφερή ατμόσφαιρα και στην καταπράσινη, γαλήνια φύση της αγγλικής υπαίθρου με τους ιστορικούς πύργους.

Ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα που φτάνει στα χέρια του Σέρλοκ Χολμς και μια φρικτή δολοφονία που γίνεται σε ένα χωριό του Σάσεξ αποτελούν τα πρώτα γεγονότα αυτού του σκοτεινού και εξαιρετικά δυνατού μυθιστορήματος του Αρθουρ Κόναν Ντόυλ, όπου διαδραματίζεται μια τρομερή μάχη του «ανίκητου» διώκτη του εγκλήματος, Σέρλοκ Χολμς εναντίον της μεγαλοφυίας του εγκλήματος, του καθηγητή Μοριάρτι.