2018-2019

 

 

2018-2019

Η Λέσχη Ανάγνωσης προτείνει το βιβλίο του μήνα

(απλό και ευχάριστο για να μην μπούμε κατευθείαν στα βαθιά)

 

Οι γονείς της Βιργινίας και της Καρολίνας πρέπει να απουσιάσουν το ίδιο δεκαήμερο για τις επαγγελματικές υποχρεώσεις τους. Τα κορίτσια πηγαίνουν να μείνουν στα Βίλια, στο αγρόκτημα της Αμερικανίδας γιαγιάς τους, η οποία έχει ταξιδέψει από την Τουλούζη ως τη Σαραγόσα με το μηχανάκι της, έχει ζήσει τα γεγονότα του Μάη του ’68 στο Παρίσι, έχει φίλες από την Ιαπωνία και τη Σουηδία. Όταν φτάνουν στο αγρόκτημα, τα κορίτσια μαθαίνουν ότι η γιαγιά ξεκίνησε μαθήματα αραβικών με δάσκαλο έναν καινούργιο φίλο, τον Λιβανέζο γείτονα ο οποίος εκτρέφει άλογα.
Μέσα σ’ ένα δεκαήμερο τα κορίτσια θα κάνουν μια ακίνητη βόλτα με το παλιό μηχανάκι, θα χορέψουν χορό της κοιλιάς, θα στήσουν στον κήπο ινδιάνικη σκηνή, θα βρουν φωτογραφίες του παππού από την Αφρική και θα αναρωτηθούν αν εκμεταλλεύτηκε τους ιθαγενείς για να πλουτίσει.


Στην παρακάτω μίνι συνέντευξη η συγγραφέας  μας συστήνει τους πρωταγωνιστές, αναλύει τα θέματα που επεξεργάζεται στο βιβλίο της και εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο τα προσέγγισε.

Ποια είναι η τρελογιαγιά;
Λ.Κ.: Είναι μια πρώην χίπισσα από το Μιζούρι. Τη δεκαετία του ’60 έκανε τον γύρο της Ευρώπης με το μηχανάκι της. Ήταν στο Παρίσι τον Μάη του ’68 και μετά παντρεύτηκε έναν Έλληνα που πλούτισε στο Βελγικό Κονγκό. Χήρα πια, ζει σε ένα αγρόκτημα στα Βίλια και κάνει μαθήματα αραβικών με τον Λιβανέζο γείτονα, που είναι ένας νεανικός, κρυφός της έρωτας. Στο τελευταίο κεφάλαιο παντρεύονται.

Τι είναι το «ντόμινο ρατσισμού» στο οποίο αναφέρεται η τρελογιαγιά;
Λ.Κ.: Η τρελογιαγιά μεγάλωσε από γονείς που της απαγόρευαν να παίξει με ένα γειτονόπουλο Ινδιάνο. Όταν ταξίδεψε στο Παρίσι, κατάλαβε ότι την περιφρονούν επειδή τη θεωρούν «χαζή Αμερικάνα». Οι εγγονές της ζουν στην Κυψέλη, εκεί δηλαδή όπου οι Αλβανοί βίωσαν τον ρατσισμό όταν εγκαταστάθηκαν προ δεκαετίας. Τώρα με τη σειρά τους οι Αλβανοί φέρονται ρατσιστικά στους μετανάστες που έρχονται φτωχοί από την Αφρική. Το βιβλίο αναφέρεται στον ασυναίσθητο ρατσισμό, σε μια αίσθηση ανωτερότητας που έχουν όσοι τα κατάφεραν στη ζωή τους ή που νομίζουν ότι ανήκουν σε ανώτερο πολιτισμό. Πολλοί άνθρωποι είναι ταυτόχρονα θύματα και θύτες στον ρατσισμό.

Ποια είναι η πρόταση του βιβλίου για την αντιμετώπιση του ρατσισμού;
Λ.Κ.: Η αποδοχή των διαφορετικών κανόνων που διέπουν τους διαφορετικούς πολιτισμούς μέσα από συμβολισμούς. Η τρελογιαγιά σε κάθε κεφάλαιο δίνει διαφορετικά παραδείγματα. Σε κάποιες χώρες θεωρείται αγένεια να βάζει κάποιος το πιρούνι στο στόμα – η χρήση του είναι βοηθητική για να σπρώχνει το φαγητό στο κουτάλι. Σε κάποιες χώρες τα αυτοκίνητα πάνε στα αριστερά του δρόμου, σε άλλες στα δεξιά. Σε κάποιες χώρες οι άνθρωποι αγκαλιάζονται όταν συναντιούνται, σε άλλες δεν αγγίζονται καν. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, υπάρχει μόνο το διαφορετικό.

Γιατί επιλέξατε τρελογιαγιά και όχι τρελομαμά;
Λ.Κ.: Βασικό μήνυμα του βιβλίου είναι ότι η ηλικία δεν περιορίζει σε τίποτα. Η τρελογιαγιά με τις ηλικιωμένες φίλες της βάζουν ροκ τραγούδια της εποχής τους και χοροπηδάνε στο σαλόνι παίζοντας φανταστικές κιθάρες. Η τρελογιαγιά είναι ερωτευμένη και κάνει μια καινούργια αρχή στη ζωή της. Η τρελογιαγιά είναι έτοιμη για κάθε τρέλα, αλλά ταυτόχρονα βάζει κανόνες ασφαλείας.

Πώς χειρίζεστε τις αρνητικές εικόνες όπως το κάπνισμα και τη ληστεία ζαχαροπλαστείου;
Λ.Κ.: Η τρελογιαγιά είναι σε μια συνεχή κόντρα με τα παιδιά της που διαφωνούν με το κάπνισμα. Στην πραγματικότητα έχει σταματήσει να καπνίζει εδώ και χρόνια, αλλά δεν τους το λέει για να μη φανεί ότι τους κάνει τη χάρη. Δηλαδή το μήνυμα είναι διπλό, αφενός ότι το τσιγάρο κάνει κακό, αφετέρου ότι οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να δίνουν λογαριασμό στα παιδιά τους.
Η ληστεία ζαχαροπλαστείου δεν είναι ληστεία, παρόλο που η γιαγιά με τις εγγονές μπαίνουν ντυμένες στα μαύρα, με μαύρες κουκούλες. Αποδεικνύεται ότι ήταν οργανωμένη επίσκεψη και η μόνη κατσάδα που ακούνε από τους γονείς είναι επειδή παραβίασαν τους κανόνες για την υγιεινή διατροφή. Κάθε ζήτημα κανόνων και ηθικής στο βιβλίο παρουσιάζεται με πολλές παραμέτρους, που θέτουν κλασικά διλήμματα δανεισμένα από την ηθική φιλοσοφία.

 

Λίγο πριν αρχίσουν τα σχολεία, τι θα λέγατε για μερικά ακόμη βιβλία;

Τα δύο πρώτα αποτελούν προθέρμανση για το θέμα της Λέσχης τη νέα σχολική χρονιά.

Μπορείτε να τα δανειστείτε από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη

 

Ο Κλωντ Μονέ (1840-1926) ήταν ένας από τους πρωτοπόρους του ιμπρεσιονισμού, ενός κινήματος που στηρίχτηκε στην αποτύπωση της εντύπωσης (impression) μιας στιγμής ή ενός αντικειμένου στη ζωγραφική. Μετά από περιπλανήσεις στη Γαλλία και τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, καταλύει στο Ζιβερνί το 1883, νοικιάζοντας ένα μεγάλο οικόπεδο. Σταδιακά μετέτρεψε τη γύρω περιοχή σε μια παραδεισένια λίμνη γεμάτη νούφαρα και ιτιές κι έχτισε ένα ξύλινο γεφυράκι. Αυτό το σημείο είναι αποτυπωμένο σε πολλούς από τους τελευταίους του πίνακες. Ακόμη και σήμερα, πλήθος τουριστών συρρέουν στην οικία του που μετατράπηκε σε μουσείο για να δουν τον χώρο όπου μεγαλουργούσε ο ζωγράφος και να μελετήσουν από κοντά την υπέροχη λίμνη.

 

Τι συνέβη λοιπόν σε αυτό το ήσυχο κατά τα άλλα μέρος; Γιατί δολοφονήθηκε ο πάμπλουτος οφθαλμίατρος και φανατικός συλλέκτης έργων τέχνης Ζερόμ Μορβάλ; Θα καταφέρουν οι νεοαφιχθέντες επιθεωρητές Σίλβιο Μπεναβίντες και Λοράνς Σερενάκ να λύσουν την υπόθεση; Ποιες οι ομοιότητες και ποιες οι διαφορές από τον θάνατο ενός παιδιού το 1937 ακριβώς με τον ίδιο τρόπο; Ποιον ρόλο παίζουν σε αυτήν την υπόθεση εξαφανισμένοι, σύμφωνα με τις φήμες, πίνακες του Μονέ και ειδικά αυτοί που απεικονίζουν τη λίμνη με τα νούφαρα μαύρα, οι Μαύρες Νυμφαίες (το λατινικό όνομα του νούφαρου είναι nymphea που προέρχεται από την ελληνική νυμφαία); Τι κοινό έχουν η ηλικιωμένη ένοικος του μεγάλου πυργόσπιτου με την άπλετη θέα σε όλο το χωριό σχεδόν, η αναστατωμένη δασκάλα που είναι παντρεμένη με έναν βάναυσο άντρα και ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα τον επιθεωρητή Λοράνς Σερενάκ και το εντεκάχρονο κορίτσι που ζωγραφίζει σαν τον Μονέ και θέλει να πάρει μέρος σε έναν διεθνή καλλιτεχνικό διαγωνισμό;

Πάνος Τουρλής

 

 

Δύο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα και το Ελσίνκι παλεύει απελπισμένα απέναντι στην ανελέητη κλιματική καταστροφή: σήραγγες του μετρό έχουν πλημμυρίσει, εγκαταλειμμένα οχήματα καίγονται στους δρόμους.  Ολόκληρες κοινότητες εγκαταλείπουν τις εστίες τους και μετακινούνται βόρεια, όπου οι συνθήκες εξακολουθούν να είναι ανεκτές.

Η κοινωνική συνοχή καταρρέει και ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας αντικαθιστούν, αλλά και υπονομεύουν, το νόμο. Ο Τάπανι Λέχτινεν, ένας μαχόμενος ποιητής, είναι από τους λίγους που αποφασίζουν να συνεχίσουν να ζουν στην πόλη. Όταν η δημοσιογράφος σύζυγός του Γιόχανα εξαφανίζεται, ξεκινά ένα ξέφρενο κυνήγι αναζήτησής της. Όλα δείχνουν ότι η εξαφάνιση της Γιόχανα συνδέεται με μια ιστορία που ερευνούσε για έναν κατά συρροή δολοφόνο γνωστό ως “Θεραπευτή”, ο οποίος εκδικείται όλους όσους θεωρεί υπεύθυνους για την κλιματική καταστροφή…

Ατμοσφαιρικό και συγκινητικό, Ο Θεραπευτής είναι ένα μυθιστόρημα για την επιβίωση, την πίστη και την αποφασιστικότητα. Ακόμα και όταν ο κόσμος μοιάζει να φτάνει στο τέλος του, η αγάπη και η ελπίδα επιβιώνουν.

Ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα, όπου η δεξιοτεχνία με την οποία χρησιμοποιεί ο συγγραφέας τα στοιχεία του θρίλερ συνδυασμένη με την ποιητική γραφή του το καθιστούν μοναδικό.

 

 

13.000 φράγκα. Σ αυτή την τιμή πούλησε ο Μουθάνα Μόχσεν τις κόρες του Ζάνα, 15 ετών, και Νάντια, 14 ετών. Από πατέρα Υεμενίτη και Βρετανίδα μητέρα, η Ζάνα και η Νάντια ζούσαν στην Αγγλία. Κι ενώ ξεκίνησαν για τις διακοπές των ονείρων τους, βρέθηκαν ξαφνικά παντρεμένες παρά τη θέλησή τους σ ένα μακρινό χωριό της Υεμένης. Αναγκάστηκαν να υποστούν κάθε είδους βία και ταπεινώσεις. Η Ζάνα, μετά από σκληρό αγώνα που κράτησε οχτώ ολόκληρα χρόνια, κατάφερε να ξεφύγει. Η Νάντια όμως και τα παιδιά της εξακολουθούν να παραμένουν αιχμάλωτοι...

Η Ζάνα και η μητέρα της ορκίστηκαν να τους βγάλουν από την Υεμένη. Σ αυτό το βιβλίο η Ζάνα διηγείται την ιστορία της και τη μάχη που δίνει για να ελευθερώσει τη Νάντια.

 

Ο μικρός Κάρλος μεγαλώνει στην Αβάνα την εποχή που ο Μπατίστα έχει την εξουσία, σε μια οικογένεια αρκετά πλούσια για τα δεδομένα της χώρας και της εποχής. 
Μέσα από τις διηγήσεις του μικρού, περνά όλη η σύγχρονη ιστορία του νησιού. Οι παιδικές περιπέτειες, οι αταξίες και τα περιστατικά από την καθημερινότητα της οικογένειας αποτελούν τον τρόπο να ειπωθούν μεγάλες αλήθειες για την πολιτική, τη θρησκεία και την οικογένεια. 
Όταν τη διακυβέρνηση της Κούβας αναλαμβάνει ο Κάστρο, τα πράγματα αλλάζουν προς το χειρότερο. Ο ρόλος των ΗΠΑ είναι καθοριστικός για το μέλλον του νησιού. 
Το 1962, 14.000 παιδιά Κουβανών διώκονται και καταλήγουν στην Αμερική με την ελπίδα να τα ακολουθήσουν και οι γονείς τους. Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο μικρός Κάρλος με τον αδελφό του.